στα θραυσματα της μνημης
ανακαλυπτω ευθραστους
ελαχιστους παραδεισους

λιγο να τους ακουμπησεις
εξατμιζονται αφωνοι
λιγο να τους ζητησεις
αποδρουν διαφανοι

κι επιστρεφουν απ το πουθενα
γελαστοι
λες και παιζουν
με τρεχαλητα
στα νευροκυτταρα

παφλαζουν
οι μικροι χρωματιστοι
παραδεισοι
κι η λυπη μας μαζι



τους κατακερμάτισα
τους σιωπηλούς παράδεισους
δεν υπάρχουν πια




μπορεις να σταματησεις να μιλας
σε παρακαλω
ν ακουσω λιγη σιωπη
διχως διχτυα απο λεξεις
μπορεις να γινεις ενα τσαγερο
που σιγοσφυριζει
μια φλουδα μανταρινι
που μοσχοβολαει
ενας κυβος ζαχαρη
που λιωνει
ενα μετεωρο βημα
ακινητο
ενας βραχος ακλονητος
απο σιωπη
ενα κερμα που στροβιλιζεται
σε αργη, πολυ αργη κινηση
μπορεις επιτελους να σταματησεις
να μιλας


τη μνήμη τη δάμασα
κι έτσι όταν τα μάτια κλείνω
διώχνω
έτσι απλά με μια ανεπαίσθητη κίνηση των βλεφάρων
τα φαντάσματα




ο βυθος , ακομη κι αυτος,
θελει παρεα
κατι εστω ν ακουγεται
ενα σκιρτημα
ν αναδευει ηχους
σαν σκαλοπατια
σαν στριμωγμενους
συσσωρευμενους ψιθυρους

μη μιλας
αυτη η φλυαρια
μας καταντησε τοσο μοναχικους
παρε ενα ψαλιδι και κοψε τη σιωπη
σε ισα κομματια
κι αρχισε να τα μοιραζεις
στους εαυτους
που ξεφυτρωνουν σα μανιταρια
κοιμισε τους εναν εναν
δυο δυο
ολους μαζι
να ησυχασουν
κι αρχισε ν ανοιγεις τα χειλη
μονο γι ανασα
επειτα κουρεψε
τα συμφωνα
ειδικα τα συριστικα
κι αφησε τις τριχες
να κατρακυλησουν
σε μια μονο προστακτικη

σταματα να μιλας
δεν ακουγεσαι
αποψε

βλεπω συνεχιζεις
επιμενεις


δε περισσευει
αλλη
ακοη


παμε τωρα καπου μακρια
ισως στη παραλια
σ ενα συννεφο
σ ενα παγκακι
καπου μακρια παντως
δε χρειαζονται δακρυα
δωσε μου το χερι σου
τωρα ειμαστε μονοι
κοιταμε τον ουρανο
την αφατη γεωμετρια τ ουρανου
λες να πεταξουμε;

οχι, δε γινεται
ας ξαπλωσουμε τοτε
δες τις ζωες μας
τρεχουν φασματικες ολογυρα μας
μεγαλωσαμε
τα γεγονοτα μας μεγαλωσαν
τι κι αν ειναι απεραντο μαυρο
τι κι αν ειναι απεραντο λευκο

κι αυτό το κρύο
που κάνει στο φεγγάρι
το ζέστανα
έκλεψα μια νύχτα
ακτίνα καυτή του ήλιου μου
που ανέτειλλε στο άλλο ημισφαίριο
εκείνο
που ποτέ μου δε γνώρισα



να περασουμε απεναντι δε μπορουμε
μονο να φανταζομαστε
μ ακους;

φοβαμαι ναμαι μονος
μ ακους;
δε μ ακους
δε σ ακουω
δε μιλαμε
καλυτερα ετσι
ουτε να κοιταζομαστε
ναι, ειμαστε μονοι
προσκαιρα ικανοποιημενοι
σε μυριζω
το φως σου μεσα μου
ανατελεις , δυεις
ωραια ειν η θαλασσα
κρυμμενη πισω απ τις τριανταφυλλιες
ηθελα καποτε να σου πω για τους μετεωριτες
δε ξερω γιατι
μ αρεσουν οι μετεωριτες
και το να βαζεις τα κλαματα το πρωι
καλυτερα απ το να κλαιμε
μεσημερι η βραδυ
τοτε πιο καλο ειναι το γελιο
ναι , οι μετεωριτες
σκεψου να φευγαμε μακρια
και ν ανταμωναμε μετεωριτες
να χαμε μια φαρμα σ εναν απ αυτους
και να πεφταμε στη γη
να τη γεμιζαμε σπορους
αλλους σπορους απ αυτους
που μας κανουν να τρωμε ο ενας τον αλλον

να γεννιομασταν γαλαζιοι
με διακοσμητικα βραγχια και τεραστια πνευμονια
σαν αεροστατα
των αδελφων μογκολφιε
να πλεαμε στον ουρανο
και να τρεφομασταν με φως
να ξεδιψουσαμε με σκοταδι
να κατασκευαζαμε μετεωριτες

όμως ξέρεις
έχω ελπίδες πως κάποτε,
σε ένα
σε δύο
σε χίλια χρόνια
θα γνωρίσω
κι ίσως εκπλαγώ
ή ίσως απογοητευτώ
όμως θα γνωρίσω
πώς καίγονται όμορφα οι μετεωρίτες
τελείως αθόρυβα...



γιαυτο σου λεω
δε πρεπει να εχουμε πολλους εαυτους
ο καθενας σκεφτεται διαφορετικα
κι αν εχουμε μονο εναν κατανταει ανυποφορος
καλυτερα κανεναν

φευγεις;
κανει κρυο εξω
κι οι μικροι μας παραδεισοι
κρυφτηκαν
στα νευροκυτταρα
η οπου αλλου συχναζουν
σε χαιρετω

ερχονται
σιωπηλοι
απεραντοι


trust the stars!!
αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του ήλιου μου





















το κειμενο με πλαγια γραμματα καθως και η μουσικη επιλογη
ειναι απο το σχολιο αυτης της ξεχωριστης φωνης

10 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

δεν αντέχεται η φλύαρη σιωπή...
δεν αντέχεται το μείνε... όταν νοιώθεις... όταν ξέρεις πως ήδη έχει φύγει...
ούτε το κρύο αντέχεται μέσα στο μοναχικό σκοτάδι...

πολλαπλέ φ. γίνε ένας για ν' αντέξεις!

Silena είπε...

τους κατακερμάτισα
τους σιωπηλούς παράδεισους
δεν υπάρχουν πια
τη μνήμη τη δάμασα
κι έτσι όταν τα μάτια κλείνω
διώχνω
έτσι απλά με μια ανεπαίσθητη κίνηση των βλεφάρων
τα φαντάσματα
κι αυτό το κρύο
που κάνει στο φεγγάρι
το ζέστανα
έκλεψα μια νύχτα
ακτίνα καυτή του ήλιου μου
που ανέτειλλε στο άλλο ημισφαίριο
εκείνο
που ποτέ μου δε γνώρισα
όμως ξέρεις
έχω ελπίδες πως κάποτε,
σε ένα
σε δύο
σε χίλια χρόνια
θα γνωρίσω
κι ίσως εκπλαγώ
ή ίσως απογοητευτώ
όμως θα γνωρίσω
πώς καίγονται όμορφα οι μετεωρίτες
τελείως αθόρυβα...
trust the stars!!
αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του ήλιου μου

λογια εικονες τραγουδια είπε...

η προστακτικη βικυ δεν εχει να κανει με το αν ειμαστε ενας η πολλοι,

καποια στιγμη δεν υπαρχει συνομιλητης-ουτε καν ο εαυτος μας-
ωστοσο ο διαλογος συνεχιζεται

ας πουμε λοιπον οτι συνομιλουμε με το αγνωστο, απευθυνομαστε στο αγνωστο εκεινη τη στιγμη.

λογια εικονες τραγουδια είπε...

για μια ακομη φορα ξαφνιαζομαι σιλενα...

το μονο που μπορω να πω ειναι πως αν ο "διαλογος" που στηθηκε στο δικο μου κειμενο,
ειχε μια δυνατοτητα διεξοδου,
τοτε αυτη θα ηταν τα δικα σου λογια ,

ειναι πολυ μεγαλος ο πειρασμος να βλεπω τα δυο κειμενα μαζι,
δε ξερω αν μου το επιτρεπεις

Silena είπε...

ίσως να επαναλαμβάνομαι μα στ' αλήθεια η γραφή σου αποτελεί μια απίστευτη έμπνευση για μένα, όταν διαβάζω όσα γράφεις το μυαλό μου ασφυκτιά από λέξεις, λέξεις που φτιάχνουν ένα χείμαρρο κι αυτός ο χείμαρρος πρέπει να γίνει ήχος, εικόνα, πρέπει να αποτυπωθεί, ξέρεις όταν έγραφα το σχόλιο τα χέρια τρέχανε βιαστικά να μη χάσουν ούτε μια λέξη!!!

αυτό δε λέγεται έμπνευση??

λογια εικονες τραγουδια είπε...

δε ξερω σιλενα ειλικρινα τι ειναι εμπνευση, ποιος εμπνεει ποιον,
τι ειναι αυτο που κανει καποιον να γραψει ετσι η αλλιως,

το μονο που ξερω ειναι οτι αυτα τα δυο κειμενα ταιριαζουν με καποιο τροπο πρειεργο, κουμπωνουν απροσδοκητα, τουλαχιστον οπως τα αισθανομαι,

τα εβαλα λοιπον μαζι, σου ειπα ηταν μεγαλος ο πειρασμος,
εαν νομιζεις οτι δεν πρεπει , η οτι διαπραττω αυθαιρεσια, η τελος παντων κατι δε σου αρεσει, οτιδηποτε , τα διαχωριζω αμεσως, αρκει να μου το πεις,

οσο για τη μουσικη που συνοδευει το δικο σου κειμενο θα μπορουσε καλλιστα να συνοδευει και το δικο μου,
ουσιαστικα τα βλεπω σαν ενα ενιαιο κειμενο, ενιαια μουσικη,

ισως τελικα αυτο να ειναι εμπνευση,
αγνωστες οικειες διαδρομες

Silena είπε...

καταπληκτικό αυτό που έκανες, είναι ακριβώς αυτό που περιγράφεις, έχω μείνει άφωνη!!
είναι συγκλονιστικό το πόσο ταιριάζουν σα συμπληρωματικά του ίδιου όλου! όχι δε θα ΄θελα να το διαχωρίσεις. Θα ένιωθε μισό!!

nimertis είπε...

φίλε μου, ένα έχω να πω ως πρώτη αντίδραση σε τούτο το απαράμιλλης δύναμης και ομορφιάς κείμενό σου... διανύεις περίοδον λαμπράν!!! συγχώρησε το 'λόγιο' ύφος αλλά ταίριαζε στην περίπτωση... ίσως είναι ένα από τα ωραιότερα κείμενά σου όσο σε γνωρίζω... και για έναν ακόμα πρόσθετο λόγο... έχει μια αφηγηματική καθαρότητα τέτοια που σε καθηλώνει... χωρίς να χάνει σε τίποτα από την μεταλλικότητά του, την αιχμηρότητά του, το ρίγος του... εισήλθα για να σε υμνήσω φίλε μου... μα, πως αλλιώς... όρμησε πάνω μου η ποίηση μέσα από τις λέξεις σου... όρμησε πάνω μου όλο σου το φως... όλη η αλήθεια σου... το αγάπησα...
...θα ήθελα να μου επιτρέψεις να κοσμήσει το Νημερτή... όχι την Περιοχή Μ...
'να περάσουμε απέναντι δεν μπορούμε...'
και τι να πρωτοσημειώσω;
αφαιρείς από το φως το φως;
αφαιρείς από το είναι το είναι;

λογια εικονες τραγουδια είπε...

καλε μου φιλε για μια ακομη φορα με τιμας...

σχεδον δυο χρονια τωρα συχναζω στη γραφη σου , στην σκεψη σου,
και πιστεψε με, δε περιμενα οτι θα ζουσα τετοια περιπετεια,
ναι , ειναι περιπετεια, και μαζι μια πορεια αυτογνωσιας με τη σωκρατικη εννοια,
κι ακομη μια διαδικασια-για μενα-απενοχοποιησης, καθαρμου, μπορει οχι λυτρωσης, καθαρμου ομως σιγουρα..

το κειμενο ειναι ενας παραληρηματικος διαλογος χωρις διαλεγομενους, ετσι τουλαχιστον το εγραψα, το αισθανθηκα-οχι σαν μονολογο- και βγηκε μονορουφι-οπως παλια-,

εκει λοιπον που σκορπαει αδυναμο να στηριχτει, να καρφωθει καπου, εστω στον αερα,
εκει η σιλενα γραφει ενα σχολιο που ερχεται σαν βαθυς ψιθυρος απο καποιον που συνεχιζει να εχει ταυτοτητα και να συνδιαλεγεται-αν ειναι δυνατον-με το ξεκαρφωτο παραληρημα,

δεν ερχεται να δωσει νοημα, ουτε καποια "θετικιστικη" διασταση, κατι ελπιδοφορο τελος παντων,
ερχεται απλα να μιλησει,
να μιλησει σε κατι που αρνειται να εχει ταυτοτητα,
και το κανει με τους ιδιους κωδικες
που στο κειμενο "μου" οδηγουν σε πληρες αδιεξοδο,

αυτο κι αν ειναι ανατροπη!
ετσι μου ηταν αδυνατο να ξεχωρισω το κειμενο "μου", απ το κειμενο που εγραψε η σιλενα,
αυτα τα δυο ηταν, ειναι μερος του ιδιου ολου,
και ειλικρινα χαιρομαι που εγινε ετσι,
εαν λοιπον το δημοσιευσεις νομιζω πως πρωτα θα πρεπει να τοποθετηθει επαυτου και η σιλενα,

για μενα πια το κειμενο ειναι "ολοκληρο", απροσδοκητα ολοκληρο,
και διπλα χαιρομαι που δεν ειναι μονο δικο "μου"

απο πλευρας μου σ ευχαριστω

μονο μια παρατηρηση που ξεχασα,
μπορει και να μη περασουμε ποτε απεναντι, αλλα η προσπαθεια αξιζει,
αυτο το εμαθα απο σενα

Silena είπε...

δε θα αναλωθώ σε άσκοπες φλυαρίες ούτε σε άλλα σχόλια, θα πω μόνο πως έτσι ακριβώς το βλέπω κι εγώ, σα μέρος του ιδίου όλου, και το απροσδόκητο είναι μέρος του ξαφνιάσματος που επιφυλάσσει το αέναο ταξίδι της νόησης, κι όλοι οι κοινωνοί του ταξιδιού αυτού ευφραίνονται βαθιά, άλλωστε στο ταξίδι του νου ποτέ δε βλέπεις την αντίπερα όχθη, άλλωστε δεν ταξιδεύεις γι' αυτό!