η πιο ωραια στιγμη ειναι το δροσερο σκοταδι
ο γλυκος πονος της υπαρξης
το λαχανιασμα πανω στο βουνο
η σταση στο ανηφορικο μονοπατι
ο ιδρωτας στο μισο φορτιο
και τα δεματια απ τα σταχια
στην ακρη του χωραφιου
ο δεμενος ιλιγγος χτισμενος στην ανασα
το παρον που ελισσεται αμηχανο στα παιδικα χερια
κι ο φωτεινος πατερας που εξατμιζεται στο αγγιγμα
τ αγαλματα που γινονται χαλικια
κι η πρασιναδα που σκουραινει

τα φυλλα
τα φυλλα
τα φυλλα
οι αγγελοι
οι αγγελοι

η φθορα στον καθρεφτη των ακροδαχτυλων
η ρυτιδα στον γαληνιο υπνο
το μετωπο που ραγιζει
το κατακρημνισμα σε ιζηματογενεις παραδεισους
και οι ψιλες σταλες στο γλιστερο μονοπατι
οι κρυες γυναικες με ζεστο βλεμμα
και η λυπημενη μορφη πισω απ το παραθυρο του εγω
η καλημερα στο χειμωνα
και το φως που αλωνιζει την ψυχη
η γλυκα της αμυχης
η αλμυρη γευση της θαλασσας
το κρινο το κραταιο
τα ματια του αθωου φοβου

προδοσια
προδοσια
προδοσια
ιστος
ιστος

συγχωρεση οταν τα παραθυροφυλλα
σημαινουν βαθυ μπλε

βαθυ
μπλε
βαθυ
μπλε
βαθυ
μπλε
αθωο
ασπρο
γαληνη
γαληνιο

γαλα




















4 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

γαλήνιο γάλα αθώο ρέει στο ραγισμένο μέτωπο. την ώρα που
σαν μπλε βαθύ γίνεται η των αγγέλων προδοσία. ιστός η ψυχή που αλωνίζει τ’ ακροδάχτυλα τα τυλιγμένα με γαλήνια φύλλα…

δεν μπορούσα ν’ αντισταθώ στον πειρασμό. οι λέξεις σου. η γραφή σου. σ’ ευχαριστώ από ψυχής. ελπίζω να μην τις κακοποίησα…

Silena είπε...

την πιο ωραία στιγμή
περπατώ πάνω στον ίλιγγο
σα να περπατώ πάνω σε τεντωμένο σκοινί
μα ξέρεις
δεν κοιτώ κάτω
μόνο νιώθω στο στήθος μου
τις πρώτες δροσερές σταγόνες του πρωινού
κι αναπνέω
αμήχανα κι εγώ

το παρόν

και τα φύλλα πετάνε
και τα φύλλα πετάνε

κι ο φόβος ποτέ δεν πρόδωσε τη λύπη
η λήθη μόνο
ξύπνησε αίφνης
τ' άσχημα όνειρα
έτσι
άθελά της

κι εγώ τρόμαξα μόλις είδα το πρόσωπό μου
χαραγμένο από τα λόγια
μα με ζωγραφισμένη πάνω του μια ανακούφιση
όμοια μ' αυτή που νιώθω
μετά από πολλά πολλά δάκρυα

όχι
τα δάκρυα ποτέ δεν πρόδωσαν την ψυχή μου

και μόνο το χρώμα της θάλασσας
γαλήνεψε το νου

και μόνο το χρώμα της θάλασσας
που σκιάζεται
από το κατάλευκο σύννεφο των ονείρων
που έχω στο στήθος μου

λογια εικονες τραγουδια είπε...

ενα μωρο βυζαινει γαλα απ της μητερας του το στηθος βικυ,
τι θα μπορουσε να χωρεσει αναμεσα τους;
ο κοσμος ολος


τιμη μεγαλη μου κανεις
να ενωνεις τις λεξεις "μου",
τις απαλλασσεις απο μυστικοπαθεια

λογια εικονες τραγουδια είπε...

υπαρχει λενε μια λεπτη , πολυ λεπτη,
σχεδον αδιορατη γραμμη αναμεσα στ ονειρο και την πραγματικοτητα,
στη μαγεια και το ρεαλισμο,

δε μπορεις να την πεις μονοπατι,
ουτε και να την διαβεις για να περασεις απ το ενα στο αλλο,

ειναι μια γραμμη που δε χωριζει,
να τη δεις δε μπορεις,
να την περιγραψεις δε μπορεις

νιωθεις μονο οτι υπαρχει
ετσι γραφεις και μιλας σιλενα
κι ετσι σ ακουω