τρεις καθονται σ ενα τραπεζι
και κοιταν ενα σβωλο χωμα
και το χωμα λεει:
"θα λατρεψετε αυτον που δεν ξερετε
κι αλλη απ τη γλωσσα του μιλατε
κι αλλα απ τα λογια του ακουτε
και τα ματια σας δεν τον βλεπουν
και τα ονοματα σας δεν ονομαζουν"

κι οι τρεις τωρα κοιτανε στο τραπεζι
ενα φλυαρο σπουργιτι που λεει:
"αν απ την υλη ξεπηδουν οι συνειρμοι
πειτε μου εσεις οι τρεις σοφοι,
τι ειναι η υλη και τι οι συνειρμοι;"

κι οι τρεις τωρα κοιταν αλλους τρεις
που σ αλλο τραπεζι καθονται
και κοιταν αλλους τρεις
κι ατελειωτες οι τριαδες
χιλιες φορες ιδιες
και μια φορα ξενες
χιλια χρονια στεκονται
και μια στιγμη κινουνται

καμμια τριαδα δε μπορει
στην αντιπερα οχθη να βρεθει
οχι , οτι η οχθη η αντιπερα υπαρχει
οχι , οτι η αντιπερα οχθη δεν υπαρχει

ετσι τα φανταστηκαν
ετσι τα μπορεσαν
κι ετσι προχωρουν
μητε τους συνειρμους ν απαρνηθουν μπορουν
μητε την υλη να ορισουν

σ ενα σταυροδρομι παλια πολυ
εχαθηκαν
κι απο τοτε οι τριαδες
μιλουν
μιλουν
ασταματητα μιλουν
στον ποταμο
που κυλαει
κυλαει
ασταματητα κυλαει



















5 σχόλια:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

χρόνια και χρόνια τούτη την παρέα των τριών αναζητάμε…
να μάθουμε για την γέννηση του σβώλο από χώμα… ν’ ακούσουμε το φλύαρο σπουργίτι… να μάθουμε να διασχίζουμε την όχθη που υπάρχει και δεν υπάρχει…
να νοιώσουμε το πλήθος που αναζητά που βρίσκει και δεν βρίσκει…
πόσο αρχέγονη η γραφή σου… που απαντήσεις-αναπάντητες απλόχερα προσφέρει…

Silena είπε...

ανάλωση
ανύποπτης θέασης
των άλλων
ξόδεμα
γκρίζων κυττάρων
στο τραπέζι της λήθης
αποφυγή
της εσωστρέφειας! φώναξε κάποιος
καθόταν στο τρίτο τραπέζι αριστερά
και οι άλλοι δύο συνδαιτημόνες του
ήταν αόρατοι
μα με πάθος αυτός διατυμπάνιζε
πως δεν ήταν μόνος
πως το τραπέζι του είχε τρεις

στέκομαι στο κέντρο της αίθουσας
της αίθουσας των συνειρμών

κοιτάζω
ξανά και ξανά
κι αφού δεν βλέπω κανέναν
σκέφτομαι
είμαι ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω

και τότε
χωρίς να το περιμένω ούτε η ίδια
αρχίζω

να ... ουρλιάζω σπαραχτικά!

λογια εικονες τραγουδια είπε...

αναπαντητες απαντησεις...
δεν εχω διαθεση ν ανακαλυψω
ειμαι αδυναμος,
ισως θα επρεπε να σταθω-ουμε σ αυτη τη φραση σου,
συστολη , διαστολη
απλωμα , μαζεμα
σα τη μουσικη που ακουγεται,
σα τα παιδια που καθονται σταυροποδι
και κουνουν τα σωματα τους μπρος πισω
απαλα, ρυθμικα,
ναι..
αναπαντητες απαντησεις, καρφωθηκε για τα καλα αυτη η φραση μεσα μου

λογια εικονες τραγουδια είπε...

τι φοβερη σκηνη!
το κεντρο της αιθουσας των συνειρμων,
οι δυο αορατοι συνδαιτημονες,
το ουρλιαχτο!



πιο ανθρωπινο απ τις συμβασεις,
τις συνεχεις , ατερμονες διαπραγματευσεις,

το ουρλιαχτο..!!!

Silena είπε...

μα έτσι δεν είναι οι ανθρώπινες διαπραγματεύσεις? ατέρμονες!
ένα ουρλιαχτό ξυπνάει τις κοιμισμένες συνειδήσεις...