εσενα ανθρωπε
της φωτιας και του ατσαλιου
της οργανωσης και της σχολαστικης υποταγης
ευθεως σε ρωτω
που ειναι το βραδυ
που κι η δροσια καθε που σουρουπωνει

περαστικος εγω
περαστικος κι εσυ
λιγα να πουμε ξερουμε
για θανατο και για ζωη

νομιζεις πως μ ατσαλι και φωτια
το πρωινο σου δινεται
δικο σου γινεται
τα πλασματα οριζεις

αυτα που εσυ
πλάσματα ονοματιζεις
αυτα που εσενα
δεν μπορουν να ονομασουν

ειν η παγιδα σου αυτη
ξεκομμενο σε κρατει
μετεωρο σε ουρανο και γη
κι εμενα πιστο σου
τη μια φορα
και την αλλη αρνητη

κι οι δυο μαζι καθομαστε ορφανοι
γυρευοντας το σουρουπο
πεθυμωντας την αυγη


















-

2 σχόλια:

nimertis είπε...

ήθελα πολύ να... διαβάσω κάτι τέτοιο ειδικά αυτή την εποχή... αισθάνθηκα σαν να με τράβηξε ένα χέρι από το σβέρκο της ψυχής μου, με στύλωσε όρθιο και με ανάγκασε να ξαναδώ... να ξαναδώ απ'την αρχή...

περαστικός γαρ... ξέμαθα να βλέπω... όμως δεν ξέμαθα να μαθαίνω...

καλησπέρα...

λογια εικονες τραγουδια είπε...

καλε μου φιλε σ ευχαριστω που εισαι δω,
κι εγω την ιδια αναγκη εχω, ακριβως την ιδια,
νομιζω καποια στιγμη ερχεται απο μονο του αυτο,

τα ονοματα που δινουμε μας κανουν δυνατους , κυριαρχους πανω σ αυτα που ονομαζουμε,

αλλα ειναι και λιγο κουραστικο,
και μας μπερδευει να ονομαζουμε, να επινοουμε, να οργανωνουμε, να "εξελισσομαστε",
σ ευχαριστω και παλι φιλε